2006/Apr/28

หวาดดีเพื่อนๆพี่ๆน้องๆแฟนๆ

ทามรายกานอยู่บ้างครับสบายดีกานป่าว

วนนี้มีเรื่องมาปรับทุกแม่งโครตเซ็งเลย(ขออภัยคำไม่สุภาพนะ)

โทรสับโดนขโมยแค่เดินไปไม่กี่ก้าวเองมันก็เอาไปแล้วเสียใจอะแงๆ

เรามีเรื่องอะไรมาเล่าให้ฟังด้วย

คิดกันเล่นๆนะม่ายต้องซีเรียดเพราะเราเครียดคนเดียวพอๆๆๆๆๆ

เริ่มต้นด้วยวันๆหนึ่งที่มีคนๆหนึ่งอยู่อยากเหงาไปวันๆ

แล้วก็มีคนๆหนึ่งเข้ามาหาคนคนที่เหงาเศร้าและเดียวดาย

เข้ามาเพื่อทำให้ชีวิตเขาทั้งคู่เบิกบาน

เหมือนกับเมล็ดพันธ์ที่กำลังเจริญเติบโตแล้วก็พลิดอกที่แสนสวย

ให้ผู้ผ่านไปมาได้ชื่นชมในความรักของเขา

แต่แล้ววันหนึ่งดอกไม้นั้นก็เริ่มเหียวเฉาก่อนที่จะได้กลายเป็นเมล็ดพันธ์

ความรักของเขากลับกลายเป็นการจับผิด ต่อว่า อยู่กันอย่างอึดอัด

และแล้วดอกไม้ก็ตายลงเหมือนดังความรักที่จบลงโดยไม่สมหวัง

แล้วก็อาจจบลงด้วยกานตาย

กลับกันในทางที่คนเราผ่านๆมาคนเราให้ค่ากับชีวิตมากมาย

แม้ว่าจะรุ้ว่าสุดท้ายคนเราจะตายไปก็ตาม

แต่ก็มีบางคนที่เขารักกับวันๆหนึ่งในชีวิตเขา

มากกว่ากับการที่ต้องมานั่งคิดถึงวันที่เขาจะจากไป

หรือวันที่เราต้องไปไม่ใครก็ใครซักคน

ดังนั้นทำไมเราไม่ทำทุกวันที่มีค่าของเราให้มีค่าและมีความสุขที่สุด

ก่อนที่จะไม่มีโอกาศแล้วมาคิดเสียใจทีหลังว่าทำไมเราไม่ทำยามที่มีโอกาศ

อ่านแล้วม่ายต้องคิดมากนะ ขำๆๆ

มันเป็นความรู้สึกอะอาจไม่สะสวยนะครับ

ยินดีที่คุณอ่านและคอมเม้นไดผมนั่นอะกำลังใจผม

ขอบคุณมากๆๆครับผู้มีพระคุณของผมทุกท่าน...

ปล.ม่ายเหมือนหนุ่มฟลีมนะ555+


edit @ 2006/04/28 09:47:13

Comment

Comment:

Tweet


พี่คับ...ผมมีเรื่องอีกเรื่อง...
โอกาศ...มันผิด
มันต้องเป็น...
โอกาส
#2 by darkdoctoc (203.113.16.241 /203.113.39.7) At 2006-04-28 19:06,
เขียนอีกนะครับ ชอบอ่านมากเลย อ่านแล้วก้อรุ้สึกร่วม
#1 by darkdoctoc (203.113.16.241 /203.113.39.7) At 2006-04-28 18:57,